Als moeder van drie kinderen ben ik vrijwilliger als luizenpluismoeder op onze school. Vele scholen komen er soms maar niet vanaf, het vraagt veel van de luizenpluismoeders die elke keer weer extra moeten controleren als het gesignaleerd wordt. Het is op de meeste scholen gebruikelijk om na een vakantie te controleren op school en als er wat gevonden wordt, dan moeten de luizenpluismoeders elke week weer opnieuw controleren in de hoop dat de ouders thuis ermee aan de slag gaan om verdere uitbreiding te voorkomen. Deze ouders krijgen dan een persoonlijk bericht van school om dit op te pakken.
Heel veel ouders vinden het vanzelfsprekend om elke week thuis hun kinderen te controleren; dit doen ze zonder erbij na te denken. Zelf heb ik daar moeite mee: ik denk daar gewoon niet aan; het zit niet in mijn ‘systeem’ of routine, hoe je het ook wilt noemen. En dat terwijl ik juist heel erg van routines ben en in mijn werk ook juist systemen en routines aanbreng bij mensen thuis. Zelf vond ik het vreemd van mezelf, en mijn man zei ook: dat is ook niet wat ik van jou zou verwachten. Ik ging er eens over nadenken. Want met mij zullen er vast veel meer moeders zijn die dit niet doen, er niet aan denken of het vergeten.
Er is ook een groep moeders die dit wél doet: dit zijn moeders die er al vaker mee in aanraking zijn geweest en weten wat het aan tijd en energie kost, of moeders die hier echt angst voor hebben dat hun kind dit krijgt. Deze moeders hebben dit dus als een hoge prioriteit staan en daarom lukt het deze moeders wel.
Waarom controleer ik dan niet elke week? Omdat ik hier zelf geen hoge prioriteit aan geef. Thuis heb ik maar één keer luizen gehad bij mijn dochter toen ze in groep 5/6 zat. Dankbaar dat het tot nu toe goed gaat, maar wat als ik er weer niet op tijd bij ben? Je wilt ook niet dat andere kinderen het krijgen van jouw kind en dat je daarmee andere gezinnen belast.
Ik weet nog (het was toen nieuw voor mij) dat ik elke dag moest kammen. Dat kostte mij een half uur per dag met één keer per dag kammen, laat staan dat twee keer per dag kammen eigenlijk nog veel beter is! Het kostte mij veel tijd, die we eigenlijk al zo weinig hadden. Gelukkig viel mijn man mij ook bij als ik veel weg moest. Maar bedenk je dan eens: wij hadden maar één kind met luizen; de twee andere kinderen (twee zonen) controleerde ik vlug in vijf minuten, dat was de tijd niet. Maar als je nu eens een gezin hebt met meerdere kinderen en dan ook flink wat (lang en/of dik) haar? Dat kost veel tijd en energie voor de ouders, met name de moeder. Tijd die er al vaak niet is, en/of kinderen die tegenstribbelen en het moeilijk maken om het te doen.
Waarom lukt het allemaal niet?
Maar er kan ook meer meespelen waarom het ouders niet lukt dit goed te doen: het kan zijn dat een gezin zorgen heeft en het mentaal er niet bij kan hebben; er is geen ruimte qua energie of tijd om dit op te pakken. Er kunnen omstandigheden zijn, zoals geboorte, verdriet en rouw, psychische nood of familiaire problemen. Zonder hulp redden ze het niet, want je moet er dagelijks bovenop zitten om je gezin weer luisvrij te krijgen. Hulp hierbij vragen is kwetsbaar en schaamte speelt hierin ook een grote rol. Daarom hierbij ook een oproep: laten we hier ook begrip en oog voor hebben met elkaar. Bied hulp aan deze gezinnen, en staan ze daar niet voor open, probeer dan een oplossing te bedenken. Misschien willen ze wel hulp ontvangen van hun eigen netwerk.
Zo oog hebben voor je naaste als het even met diegene niet fijn gaat, is belangrijk. Tegenwoordig is dat ook al moeilijk, omdat iedereen ‘druk’ is met zijn eigen gezin en leven. Maar het is wel een opdracht van onze Hemelse Vader om oog te hebben voor elkaar. En voor iedereen is er wel iets passends of iets kleins wat je kunt betekenen voor een ander, als je er maar voor openstaat. Voor de andere partij: deel ook als het niet lekker gaat, zodat er ook hulp kan worden aangeboden. Als men het niet weet, dan kunnen ze ook geen hulp bieden. En ja, dat is kwetsbaar, maar kwetsbaarheid zorgt voor verbinding onder elkaar.
Ik wil met deze blog aandacht geven aan allerlei verschillende gedachten en meningen van mensen hierover, en dat iedereen er weer anders in staat en dat hier ook begrip en respect voor elkaar mag zijn. Als laatste wil ik ook nog een tip meegeven aan ouders die, net als ik, (nog) niet elke week hun kinderen controleren op luizen; die het niet doen met opzet, maar die dit gewoon oprecht vergeten omdat ze hier nog geen prioriteit aan geven en er niet aan denken. Ik geef hierbij een tip wat ik nu heb gedaan om vanaf nu wél elke week te gaan controleren.
Tips
Bij mij werkt het zo: als ik het geen prioriteit geef en het dus ook niet in mijn routine verweef, dan gebeurt het niet. Hoe kun je dit nu wél doen? Allereerst door te beseffen en in te zien dat je met het controleren op luizen veel tijd- en energiebelasting kunt voorkomen; dit zou je motivatie kunnen zijn. Stel jezelf de vraag: wat is jouw motivatie om dit te gaan doen? Daarnaast ga je het dus ook inplannen in je agenda. Laat dit wekelijks terugkomen en kijk welk moment voor jou handig is. Is dat een moment waarop je het haar van je kinderen wast of kamt? Of is dat meer op een rustig moment in de week, bijvoorbeeld als je kinderen al groot zijn en zelf hun haar doen? Koppel dit aan een vaste gewoonte, zodat dit een routine gaat worden. Plan dit zo een aantal weken vooruit en je hebt een reminder in je agenda, tot het in je routine verweven is en je het niet meer hoeft in te plannen.
Ps. Zet er ook in dat je de haren de dag voor de luizen controle wast van je kinderen en er geen gel of haarlak in doet.
Dus, één keer raden wat ik vanaf nu ga doen en heb gedaan? …..
